Blog

Het is weer 2008

Ik had een innovatief software bedrijf, Izecom. We maakten software die email beveiligde tegen hacken en phishing. Daar had Nederland (nog) geen behoefte aan, bleek, dus na jaren ploeteren ging het bedrijf in oktober van 2007 failliet. De laatste maanden kreeg ik geen salaris uit het bedrijf, dus werden er geen premies afgedragen en besloot het UWV dat ik dus ook geen uitkering kreeg. Toen ik in maart 2008 een bijstands-uitkering aanvroeg, kreeg ik van de gemeente Huizen (waar ik toen woonde) een brief dat ik eerst maar eens moest bewijzen waar ik al die maanden zonder inkomen dan van geleefd had, en of ik niet zwart werkte. Ik kreeg geen bijstand.

Amro stuurde een incassobureau, voor het bedrijfskrediet van het failliete Izecom. Of ik per omgaande €70.000 wilde overmaken. Ze blokkeerden mijn bankrekening. Waar evengoed al nauwelijks meer iets op stond, ik was alles kwijtgeraakt in het faillissement. Er kwamen deurwaarders van de belastingdienst en anderen, die beslag legden op alles wat er in mijn huis stond. KvK legde beslag op mijn oude auto. Telefoon, internet, kabel en water werden afgesloten. Water kwam weer terug. Afsluiting van gas en licht kon ik ternauwernood voorkomen. De rechter besloot op 2 februari, de dag dat mijn moeder werd gecremeerd, dat ik uit mijn huis gezet mocht worden. Ook dat heb ik op het nippertje met geleend geld weten te voorkomen.

Ik zat grotendeels alleen thuis. Behalve twee keer in de week een uitstapje naar mijn 80-jarige vader, die in een revalidatie/verpleeghuis was opgenomen wegens een gecompliceerde heupbreuk. Hij was van de trap gevallen, een paar weken na het overlijden van mijn moeder. Ik solliciteerde, maar zonder internet en zonder printer-inkt was dat niet eenvoudig. Bovendien, als je burned out, depressief en overspannen bent is solliciteren geen sinecure. De twee gesprekken die ik toen heb gehad, leidden tot niets. Ik begon weer te programmeren, je moet toch iets. Ik programmeerde een chatbot die ik liet praten via MSN, ik had inmiddels op magische wijze weer internet gekregen. Toen Google Android aankondigde, ben ik me daarin gaan verdiepen, gat in de markt immers, en toen Google Play openging, stond daar een Android Twitter app van mij in.

Verder zat ik gewoon thuis, met de katten. Een soort lockdown, want wat zou ik anders doen dan thuiszitten? Soms had ik geld om boodschappen te doen, mijn vader gaf me geld zodat ik hem kon bezoeken met zijn gewassen en gestreken overhemden. In juli heb ik een paar weken freelance werk gedaan, toen een kennis van vroeger me vroeg om in een project mee te doen. Ik moest een voorschot vragen voor de reiskosten. Toen mijn factuur werd betaald, stond de deurwaarder klaar om het geld mee te nemen. Van een volgende opdracht kwam het niet, ik kreeg een acute uveïtis waardoor ik twee maanden uit de running was. Via een andere kennis kreeg ik uiteindelijk in januari 2009 een freelance opdracht, zodat er voor het eerst in 18 maanden weer min of meer structureel geld binnenkwam. De deurwaarders waren blij.

In de daarop volgende jaren ging het langzaam steeds beter, tot ik in 2015 in de situatie was dat ik genoeg geld binnenkreeg om niet iedere maand tekort te komen. Een kleine terugslag was een boete van €15000 die ik in 2015 kreeg van de belastingdienst, wegens te laat betaalde belasting in 2009 en 2010. Daarna kwam het langzaamaan goed, ik werkte freelance en had genoeg opdrachten. Freelancen was niet mijn keuze, maar solliciteren werkte niet en een nieuw bedrijf beginnen, daar had ik geen geld voor. Freelancen was tweede keus.

Begin vorige maand had ik gesprekken over een nieuwe opdracht. Het corona virus gooide echter roet in het eten: het project werd in z’n geheel afgeblazen. Nieuwe opdrachten waren er niet zomaar. Toen zat ik dus weer thuis, alleen naar buiten als het echt nodig is, en geen werk. Net als in 2008. Het voelt hetzelfde. Toen was het uitzichtsloos, nu voelt het niet veel beter. Toen zat ik in m’n eentje Android te programmeren, nu zit ik te knutselen om Jitsi, Moodle en BigBlueButton op een server te krijgen omdat ik denk dat scholen daar behoefte aan hebben. Maar net als in 2008 heb ik veel moeite me tot iets te zetten.

Toch zie ik een groot lichtpunt: ik hoef niet meer bang te zijn. Niet om werkloos te zijn, niet om uit mijn huis gezet te worden, niet om totaal blut te zijn. Ik heb het al een keer meegemaakt. Ik ben ook niet bang om dood te gaan, ook die angst ben ik in 2008 kwijtgeraakt. Ik heb mijn kinderen gezegd dat ik als ik covid19 krijg, ik niet aan de beademing wil.

Dus zit ik Jitsi te debuggen, blog ik over het knutselen met een Raspberry Pi, fiets ik een paar keer per week om fit te blijven, net als ik in 2008 veel fietste, toen nog op mijn 30 jaar oude wedstrijdfiets. Ik zit aan mijn houten bureautje te bloggen en te programmeren, wachtend, niet op wat de toekomst gaat brengen, maar slechts op de dag van morgen. Zoals ik dat morgen ook zal doen.

Blog

Een display voor je Raspberry Pi

In een vorige blogpost heb ik beschreven hoe je een Raspberry Pi kunt gebruiken als desktop computer. Nuttig in lockdown tijd, maar bovenal leuk om te knutselen. Raspberry verkoopt ook 7 inch displays voor de Pi. Dat kost €66, goedkoper dan een gewoon display.

Ook voor dat display moet je knutselen, maar dat is leuk. Je schroeft je Pi aan de achterkant op het display, je verbindt wat draadjes (zie hier) en je hebt een touch display aan je Pi.

IMG_20200412_121623

Met een toetsenbord erbij heb je nu een volwaardige computer met Debian of Ubuntu, maar wel met touch screen.

IMG_20200412_121919

 

Een goedkope oplossing voor je lockdown computer, niet het grootste display, wel het leukste geknutsel.

Blog

In plaats van laptop: een Raspberry Pi

Stel, je werkt thuis, maar de rest van het gezin werkt en leert ook thuis en er zijn niet genoeg laptops. Wat nu? Om beurten werken en leren kan, maar je wil liefst tegelijk bezig zijn, zodat je daarna samen iets leuks kunt doen. Misschien dat je via school of werk een extra laptop kunt lenen, of dat de buren er eentje over hebben. Misschien dat je die oude kapotte laptop kunt repareren.

Maar als je dan toch nog niet genoeg computers hebt: dan kun je voor €50-60 een computer kopen. Een Raspberry Pi 4. Daar heb je dan nog wel een scherm bij nodig, maar iedere oude monitor werkt, de TV ook. Een toetsenbord en muis heb je ook nodig, die vind je vast nog wel ergens op zolder. In het ergste geval moet je die kopen, kost niet zoveel.

IMG_20200330_124334

Hierboven zie je een Pi 4, in een eenvoudig kastje. Ik heb er Raspbian opgezet, dat is de linux versie die Raspberry speciaal voor deze computertjes heeft samengesteld. De Pi 4 kan twee 4k monitoren aansturen, je ziet de twee zwarte kabeltjes. De voeding is usb-c (het witte kabeltje), je ziet links de connectors van een toetsenbord en een draadloze muis. Ook een netwerk-kabel, ik gebruik graag “wired ethernet”, maar er zit wifi in en bluetooth. De wifi werkt prima.

De leukste online winkel om een Pi te kopen is Adafruit. De directeur/oprichter van Adafruit is Limor Fried, je ziet op de sites filmpjes van haar waarin ze enthousiast de werking uitlegt van de dingen die ze verkopen. Je kunt in plaats van een losse Pi een “starter kit” kopen: dan krijg je er gadgets en onderdelen bij voor je eigen internet of things en robotica en wat je wilt. Blijf niet te lang hangen op de site, mijn winkelmandje is meestal veel voller dan ik aanvankelijk van plan was.

In deze roerige tijden is het wellicht handiger om dichter bij huis te kijken, bij Antratek. Ook die verkopen de Pi, en starter kits, en een hele zooi leuk speelgoed om op je Pi aan te sluiten. raspberry-pi-4-model-b-2gb-rpi4-modbp-2gb-660

Hier rechts zie je een pi. Linksonder de usb-c, daarnaast twee mini-hdmi poorten, een audio aansluiting, en rechts een ethernet utp aansluiting en vier usb poorten.

De pinnen zijn het leukst: die kun je vanaf je pi aansturen, om er bijvoorbeeld de gordijnen mee dicht te doen of de TV aan te zetten. Ik heb wat lichtstrips, en op de pi een programmaatje geschreven om op die strips een lichtshow te laten zien. Daarvoor heb ik een Pi waar ik Android Things op heb gezet, dat maakt het super eenvoudig om een lichtshow te maken.

Middenin zie je het metalen vierkantje, dat is de processor (de cpu) van de pi. Ik had daar nog een ventilatortje bovenop gemaakt, maar dat blijkt niet echt nodig: ik heb het ventilatortje nog niet aan zien gaan, de pi werd helemaal niet zo warm.

IMG_20200330_124400

De Pi kan twee monitors aansturen, ik heb er twee Dell 24″ 2560×1440 schermen aan hangen (zie foto). Er zit een Chromium browser op (een open source versie van Chrome), ik heb er Libre Office opgezet (de open source variant van Office) en Thonny, een eenvoudige Python IDE. Een IDE is een “editor voor programmeurs”.

2020-03-30-132610_5120x1440_scrot

Je ziet op het screenshot hierboven een stukje code van Tensorflow, de AI toolbox van Google. Je kunt met Thonny dan je eigen AI maken.

Verwacht van de Pi  niet dezelfde performance als van je laptop. Zolang je aan het browsen bent, of aan het editen, dan gaat het prima. Ga je tegelijkertijd Tensorflow downloaden en Thonny installeren en muziek draaien en Libre Office installeren, dan gaat het steeds trager en kan het vastlopen. Je moet ook niet alles tegelijk doen: lekker python programmeren voor school is genoeg om lol te hebben.

Het minimum dat je nodig hebt is

  • een pi (4Gb, maar 2Gb gaat ook)
  • een monitor (met de TV gaat het ook)
  • een hdmi snoertje (micro naar gewoon hdmi)
  • een usb voeding met een usb-c kabeltje
  • een sd-card
  • een oud toetsenbord
  • een muis
  • een laptop om de sd-card mee te maken.

Je kunt er nog bij kopen

Als je dat hebt, dan ga je naar de Raspberry site en je download Raspbian, je installeert dat op je sd-card, die stop je in je Pi, en je bent klaar. Nog wel even wachtwoord opgeven, de username is “pi”.

De sd-card bevat het OS (Raspbian) en alle software. Je kunt die sd-card uit de Pi halen (eerst wel uitzetten) en er een andere in doen, met andere software of een ander OS. Ieder gezinslid kan een eigen Pi sd-card hebben, dan maak je niet elkaars software kapot.

Vergeet niet alles wat je doet keurig te documenteren: dat dient als school-werkstuk, dan heb je die punten ook weer vast binnen.

 

Blog

In times of Coronavirus: can you trust models in the media?

Computer models, or models in general, are widely used to predict the weather, the economy, or pandemics. When these models have been created by a large group of scientists who have worked on them for years, you can assume the models are correct. Or if you like, they are more or less correct. But what about models that the media use to demonstrate the effect of changes in our climate, or the effect of the Corona outbreak? How do we know these models are reliable?

Read more