Blog

Vrouw aan de top

In 1998 had ik een goed idee. Ik ging AI toepassen in social media. Ik bouwde immers al sinds eind jaren ’80 AI-systemen (bij BSO onder andere) en pionieerde sinds begin ’94 met internet-applicaties (bij BSO en bij De Digitale Stad). Ik had gelezen over de “believable agents” (bots) van Pattie Maes bij MIT, mijn idee was om die bots over het internet te laten lopen. Dus richtte ik het bedrijf Tryllian op. We begonnen in een klein kantoortje, twee angel investors erbij, en vijf programmeurs. Binnen drie maanden hadden we iets werken. Interaction designer erbij (uit de school van Dick Rijken) en dan maar hard werken.

Clip1

In 1999 opende het “Twinning Center” in de Watergraafsmeer. Een incubator waar je ruimte en faciliteiten kon huren, waar je met investeerders in contact kwam, en waar je geholpen werd met internationale expansie (lees: verhuizen naar Silicon Valley). Twinning investeerde ook. Toen het gebouw opende, waren er zes bedrijven die daar ruimte huurden en die investering kregen van Twinning. Van de beloofde faciliteiten kwam niets terecht: dat regelden we toen maar onderling. Tryllian had inmiddels tien medewerkers, en dat was genoeg. Vond ik toen.

Toen ik op zoek ging naar meer investering (je moet het ijzer smeden als het heet is, en je moet niet eerst wachten tot je geld op is) ging ik presentaties doen (“pitches”) aan diverse investeerders. Twinning drong er als aandeelhouder op aan dat ik een “profesionele CEO” zou aannemen. Ik voelde daar niets voor, ik kon het prima zelf. Ze kwamen met een kandidaat, die wilde €400.000 per jaar verdienen. Ik vond dat net wat veel, ik verdiende zelf tien keer minder. Geen van de andere kandidaten waar ze mee kwamen had de expertise of ervaring die ik nodig vond. Uiteindelijk kwamen ze met een meneer die 12 jaar als projectmanager bij een bank had gewerkt. Ik las zijn CV, het was niks. Maar of ik er nog ‘s over wilde denken. Het was niks. Ik moest met hem spreken. Het was niks. Toch is ‘ie er gekomen: als professionele CEO in een keurig grijs pak.

Met mijn pitches haalde ik inmiddels €11M aan investering binnen bij een groep investeerders. Met 10 mensen in dienst kun je voor zo’n bedrag wel wat software maken en reclame maken en zo. Maar dat was niet meer aan mij, als je een aantal ronden financiering doet waarbij de nieuwe investeerder steeds de helft van de aandelen krijgt, dan hou je niet veel over. Ik had nog maar nauwelijks tien procent van de aandelen, en kon dus niet meer zelf beslissen over Tryllian.

De CEO ging voortvarend te werk met het laten groeien van het bedrijf. Na anderhalf jaar werkten er 60 mensen en zaten we in een nieuw groot gebouw. We hadden vier boekhouders (zelf had ik de boekhouding en administratie uibesteed aan een kantoor waar ik al eerder mee had gewerkt) en drie personeelmanagers (personeel aannemen deed ik tevoren gewoon zelf). Toen was ik het zat. Na een gesprek met de hoofd-boekhouder begreep ik dat er tonnen per maand de deur uit gingen aan totaal nutteloze kosten. Ik had beter op moeten letten: ik was er ten onrechte vanuit gegaan dat een heel dure professionele CEO zou weten hoe je verstandig met geld omgaat. Ik was er ook vanuit gegaan dat de commissarissen die er namens de investeerders zaten, daarop zouden letten.

Ondertussen had ik strijd gevoerd met de CEO over het product dat we hadden. Dat waren Gossip bots, grappige figuurtjes op het scherm van je laptop die in tekstballonnetjes met je praatten en dan floep! het wereldwijde interweb op gingen om namens jou met andere bots en agents te onderhandelen over alles wat jij interessant vond. Een uur of een dag later kwamen ze dan terug, en kon je kijken wat ze hadden gevangen. Iedereen vond het dolle pret. Iedereen, behalve de CEO. Die dacht dat dolle pret geen goed businessmodel was. Dat ik wereldwijd presentaties gaf over de gossipjes, dat we op JavaOne in 2001 één van de “ten cool apps” waren, dat ik met de gossipjes in 2001 door het World Economic Forum als Technology Pioneer werd uitgenodigd om naar Davos te komen, dat telde blijkbaar niet. De man trok de stekker eruit. Vrij letterlijk: hij gaf een systeembeheerder opdracht de server uit te zetten waar de applicatie op draaide. De enige applicatie die we hadden en die best wel wat gebruikers had.

In 2002 was het geld op, ik vertrok en ging iets anders doen, het bedrijf ging later dat jaar failliet. Ik heb veel geleerd in die tijd:

  1. Laat je nooit door anderen wijsmaken hoe je je bedrijf moet runnen. Zelfs als het bedrijf het niet redt, heb je minder slapeloze nachten als je het bedrijf zelf failliet laat gaan dan als je het door een ander laat doen. Laat je door iedereen adviseren, maar beslis zelf. 
  2. Zorg dat je de controle over je bedrijf houdt door genoeg aandelen zelf te houden. Ook na een paar ronden investering wil je nog meerderheidsaandeelhouder zijn. 

Ik heb ook veel geleerd over het runnen van een bedrijf en hoe dat wel en niet moet en hoe je goede mensen aanneemt en hoe je mensen tot de top van hun kunnen drijft. Dat doe je niet door ze te vertellen wat ze moeten doen, maar door ze te laten zien wat mogelijk is. Als je wilt dat mensen een schip bouwen, moet je ze niet leren timmeren en zagen, maar moet je de visioenen schetsen van wat je op zee aan de horizon kunt vinden.

Iets waar ik eigenlijk pas recentelijk aan dacht is dat Tryllian het enige bedrijf in de Twinning omgeving was waar werd doorgedrukt dat er een “professionele CEO” werd aangenomen. Die andere vijf waren opgericht door groepjes vrienden, door twee broers, door mannen alleen. De twee broers werden rijk, de groepjes vrienden kwamen in fusies en overnames terecht en deden het zo aardig goed. De mannen alleen werden niet rijk maar ook niet arm. En ik, ondanks dat men een professionele bank-meneer als CEO had aangesteld, kon na een enerverend achtbaan-avontuur helemaal opnieuw beginnen.

Ik heb Tryllian van mijn CV verwijderd. Tryllian was indertijd nogal bekend in ons land, het faillissement kleeft aan mij, het staat niet goed op mijn CV, heb ik in de loop van de tijd gemerkt. Laatst nog maakte iemand er een schampere opmerking over. Na 20 jaar. Ik ben opnieuw begonnen, en opnieuw begonnen, ik freelance nu als Java/Android/Springboot/Kotlin developer en projectmanager. En ondernemer, want dat is wat ik wil. Corona heeft dat wat in de wielen gereden, met gecancelde opdrachten en zo, en geen bijeenkomsten om nieuwe contacten te leggen. Ik heb nu ook ineens AOW en wat gebroken pensioentjes. Ben ik toch nog ergens terecht gekomen.